Bugün 10 Kasım.

Takvimde sıradan bir gün değil. Saatler 09.05'i gösterdiğinde, bir milletin kalbinin bir an için durduğu, sonra daha güçlü attığı gündür. 1938'in o kasım sabahından beri, her 10 Kasım'da aynı hüznü, aynı minneti, aynı sarsılmaz bağlılığı yeniden yaşıyoruz.

Ulu Önderimiz Gazi Mustafa Kemal Atatürk'ü saygı, sevgi, rahmet ve minnetle anıyorum. Ruhu şad, mekânı cennet olsun.

O, yalnızca bir asker, yalnızca bir devlet adamı değildi. O, umudun tükendiği yerde umudu yeniden yeşerten, "bitti" denilen yerde "daha yeni başlıyoruz" diyen bir iradeydi. Samsun'a çıktığında elinde ordusu yoktu, hazinesinde parası yoktu.

Ama yüreğinde bir milletin onuru, aklında bir ülkenin yarınları vardı.

Ve o inanç, koca bir imparatorluğun küllerinden pırıl pırıl bir Cumhuriyet doğurdu.

Bize ne bıraktı biliyor musunuz? Sadece sınırları çizilmiş bir vatan değil. Düşünmeyi, sorgulamayı, kadın-erkek eşit yaşamayı, bilime inanmayı, sanata değer vermeyi, "ben" değil "biz" olmayı bıraktı.

Egemenliği saraydan alıp millete verdi. Kul olmaktan çıkarıp bizi vatandaş, birey, insan yaptı.

Atatürk'ü anlatırken hep büyük sözler ediyoruz. Oysa onu en iyi anlatan şey, belki de küçücük bir ayrıntıda gizli. Rivayet odur ki, son sözü "aleyküm selam" olmuş. Ne kadar Atatürkçe bir veda değil mi?

Hayata bile selam vererek, nezaketle, zarafetle, insan sevgisiyle veda eden bir lider... Ölüm döşeğinde bile kimseyi kırmayan, geleni selamlayan, gideni uğurlayan bir gönül adamı.

İşte bu yüzden Atatürk'ü sevmek, bir fotoğrafı duvara asmaktan ibaret değildir.

Onu sevmek, onun gibi dürüst olmaktır. Çalışkan olmaktır. Kimseye boyun eğmemektir. Yalanın karşısında, iftiranın karşısında dimdik durmaktır. Vatanı lafla değil, işle, emekle, ahlakla sevmektir.

Her zaman izindeyiz, büyük Atam. Bu bir slogan değil, bir söz, bir yemin, bir yaşam biçimidir. İzindeyiz; çünkü O'nun izi, aklın ve bilimin izidir. İzindeyiz; çünkü O'nun izi, özgürlüğün ve bağımsızlığın izidir. İzindeyiz; çünkü O'nun izi, namuslu, onurlu ve insanca yaşamanın izidir.

Biliyorum, bugün içimizde bir sızı daha var.

Atam'ın "kalelerimiz zaptedildi" diye uyardığı günleri yaşıyoruz sanki. Değerlerimiz, kurumlarımız, dilimiz, kültürümüz, birliğimiz... Hepsi birer birer yıpratılmak isteniyor.

Nankörlük, vefasızlık, çıkarcılık öyle çoğaldı ki, bazen insan kendini yapayalnız hissediyor.

Ama ben, Oğuz Özdemir olarak buradan açıkça söylüyorum: Direniyorum. Tek başıma kalsam da direniyorum.

Nankörlere ve soysuzlara karşı, unutanlara ve unutturmak isteyenlere karşı direniyorum. Çünkü biliyorum ki, tek başına direnen bir insan bile, eğer haklıysa, eğer inancı tam ise, bir ordudan daha güçlüdür.

Atatürk de yola tek başına çıkmadı mı? Önce bir kişi inandı, sonra bir millet inandı.

O yüzden bugün ağlamak için değil, ayağa kalkmak için 10 Kasım.

Bugün yas tutmak için değil, söz vermek için 10 Kasım.

Bugün geçmişe bakıp ah çekmek için değil, geleceğe bakıp "Atam, rahat uyu, biz buradayız" demek için 10 Kasım.

Ey büyük Atam! Emanetin emanetimizdir.

Cumhuriyetin bekçisiyiz. Bayrağın, dilin, vatanın bekçisiyiz. Senin "vealeyküm selam"ın, bizim "vealeyküm selam"ımızdır.

Selamın başımızın üstüne.

Seni unutmadık, unutturmayacağız.

İzindeyiz, izinde kalacağız. Sonsuza dek.