Kaymakamlıkla başlayan, valilik, Sayıştay Başkanlığı ve Anayasa Mahkemesi üyeliğiyle devam eden bürokratik kariyerinde önemli görevler üstlenen Recai Akyel, bu kez edebiyatçı kimliğiyle okurlarının karşısına çıkıyor.
Akyel, kaleme aldığı şiirlerle insanın iç dünyasına, duygularına ve giderek mekanikleşen dünyada kaybolmaya yüz tutan insani değerlere dikkat çekiyor.
Teknolojinin hızla geliştiği, yapay zekânın hayatın her alanında kendine yer bulduğu günümüzde insanın duygusal dünyasının giderek daralmasını konu alan eser, okurlarına “İnsan olarak kalabilmek” üzerine düşünme çağrısında bulunuyor.
Recai Akyel, şiirlerinde yalnızca aklın ve bilginin değil; sevginin, hüznün, merhametin, kırgınlığın ve özlemin de insanı insan yapan temel değerler olduğunu vurguluyor. Modern yaşamın getirdiği hız ve mekanikleşme karşısında şiiri, insanın kendi iç sesini yeniden duyabilmesinin ve duygularını koruyabilmesinin bir yolu olarak değerlendiriyor.
Şiirlerinde sade ve anlaşılır bir dil kullanmayı tercih eden Akyel, edebiyatın gücünü gösterişli ifadelerde değil, okuyucunun kalbine dokunabilmesinde arıyor. Kendi yaşamından, gözlemlerinden ve hislerinden izler taşıyan dizeleriyle bireysel duygulardan evrensel insani değerlere uzanan bir anlatım ortaya koyuyor.
Akyel'in şiir anlayışını ve eserinin çıkış noktasını ise şu dizeler özetliyor:
Beşerdim, Yaşadım ve gördüm, Konuştular, duydum, Sustular, anladım,
Kızdım, kırıldım, Sevdim, üzüldüm, Olanlardan hislendim, Hislerimden yazdım.
Bürokraside geçen yılların ardından duygu ve düşüncelerini şiir aracılığıyla okurlarıyla buluşturan Recai Akyel, eserinde insanın kendisine, vicdanına ve kalbine yabancılaşmaması gerektiğini hatırlatıyor. Kitap, teknolojinin gölgesinde giderek silikleşen insani duygulara şiirin penceresinden bakarken okurlarını kendi iç dünyalarıyla yeniden buluşmaya davet ediyor.
