Şimdilerde, ülkenin geleceği konusunda, hayatımda hiç olmadığım kadar karamsarım.
Hiç olmadığım kadar umutsuzum…
Karamsarlığım ve umutsuzluğum; bu ülke yıkılır mı, bölünür mü endişesinden değil…
Sıkça dillendirilen iç savaş çıkar mı kaygılarına da hiç katılmıyorum. Belki münferit olaylar olabilir ama et-tırnak olmuş insanlar; o noktalara gelmezler.
Bu ülkeye şeriat mı gelir, Türkiye, İran olur mu, Malezya olur mu korkusundan filan da değil…
Teokratik düzenin kulluğunu yıkıp, laik düzenin vatandaşlığına kendi iradesiyle ve gücüyle, tüm engellemelere karşın geçen bir halk; ne tarihinde hiç demokrasi görmemiş İran’ı benimser; ne de 14 krallı, 14 değişik yönetimli Malezya rejimini kabul eder…
Benim endişelerim kaygılarım, karamsarlığım, umutsuzluğum bunlar değil…
Hani şair “Güzel günler göreceğiz çocuklar/Güneşli günler/Motorlu maviliklere süreceğiz” diyor ya…
Umutsuzluğum, karamsarlığım burada işte…
Ülke sorunlarıyla yakından ilgilendiğim günlerden bu yana ilk defa o güzel günlerin, güneşli günlerin uzak olduğunu hissediyorum. İlk defa, motorları maviliklere süreceğimiz günleri göremeyeceğimizin umutsuzluğunu duyuyorum…
Tüm bunların nedeninin Amerika (Emperyalizm) olduğunun hâlâ anlanamamış olması da kahrediyor…
Hâlâ sorunların temelinde başka ayrıntılar arayıp, Amerika’nın gözardı edilmesi çıldırtıyor insanı…
Benliğimize kasteden, onurumuzu hiçe sayan, ekonomimizi, kültürümüzü istediği gibi yönlendiren Amerika’nın; bundan 30-40 yıl öncesinden daha ileri noktalara gelip, her şeyimize hükmetmesi, açıkça kanıma dokunuyor.
Tüm Dünya coğrafyasında hazırladıkları planın uygulanmasını Amerika apaçık istediği zemine ve zamana yönlendirebiliyorsa ve halklar, devletler bu plana harfiyen uyuyorsa bunun adına esaret denir.
Dünyanın her noktasını uydularla gözleyebilen, dağlardaki keçiyle, köpeği bile ayırabilecek teknolojiyle her şeyi kontrolünde tutan Amerika’nın; Dünyanın tüm ülkelerini yönetenlerin yaşadıkları, çalışma yaptıkları, toplandıkları yerlerin krokisini, sahip olduğu silah yapısını, kaç askerin nerede olduğunu ve hangi noktalarda nöbet tuttuğunu, hatta günlük parolaları dahi kontrol ediyor.
Bu olanaklarla ve zoraki kabul ettirdiği koşullarla ülkemizin ortasında İncirlik’te ve Kürecik’te üs kurdu bu emperyalist ülke… Havalandırdığı uçaklarla komşu ülkeler Suriye, Irak, İran, Azerbaycan, Ermenistan gibi ülkeler hakkında günübirlik istihbarat toplayıp, bölgeyi her yönüyle kontrol altında tutuyor. Aynı şekilde bizim bütün bilgilerimiz de sel gibi onların üslerine akıyor. Ve biz hâlâ “dost ve müttefik ülke Amerika” bunu gizlemeye veya kamuoyuna öyle göstermeye çalışıyoruz. İşte karamsarlığım, bağımsızlığımızın günden güne daha da yok olmasından…
İşte umutsuzluğum, Amerika’nın bir kene gibi, tüm alanlarda bizi hegemonyası altına almasından…
Bağımsız olmayan bir ülkenin insanları nasıl özgür olabilir, nasıl mutlu olabilir, nasıl demokratik haklara sahip olabilir?
Geleceğimizi düşünüyorsak…
Güneşli güzel günlerin özlemini duyuyorsak…
Motorlu mavilere sürmenin hayalini kuruyorsak…
Amerika belasından kurtulmadan, hiçbir hesap, hiçbir plan yapamayız; hiçbir mutlu gelecek hayali kuramayız.
Hani en yetkili ağızlarla sık sık “bedeli ne olursa olsun” sözcüğünü kullanıyoruz ya… Asıl bu sözcüğü “Bedeli ne olursa olsun Amerikan (Emperyalizm) belasından kurtulmalıyız” diye kullanmazsak, ne kadar bedel ödesek, hiçbir sonuca varamayız.
Hiç kimse de bugünkü kendisinin rahat ortamına bakıp umursamazlık içine girmemeli. Hiç kimse kendisini savaşın dışında, zorlukların haricinde görüp, bu durumun hep böyle gideceği hayaline kapılmamalı… Bir yerde emperyalizmin baskısı varsa, herkes fazlasıyla kan, zulüm, sefalet, sömürü ve gözyaşından payını alır.
Esaret bağlarında gül olmaktansa, özgürlük dağlarında diken olmayı göze almanın tam zamanıdır; tam zamanı, tam zamanı…